ΨΩΡΙΑΣΗ

Η ψωρίαση είναι μία χρόνια φλεγμονώδης νόσος του δέρματος που εμφανίζεται με διάφορες μορφές. Η χρόνια κατά πλάκας ψωρίαση χαρακτηρίζεται από ερυθηματώδεις πλάκες διαφόρου πάχους και έκτασης που καλύπτονται από αργυρόχροα λέπια, τα οποία αποσπούμενα με το ξέστρο του Brock εμφανίζουνε το σημείο της αιματηράς δρόσου.

Οι ψωρισιακές πλάκες εμφανίζονται σε οποιοδήποτε σημείο της επιφάνειας του σώματος και συνοδεύονται στο 60-70% των περιστατικών από κνησμό καθώς επίσης από  άλγος και από διαταραχές στην κινητικότητα. Η ψωρίαση τείνει να συγκαταλέγεται στα αυτοάνοσα νοσήματα. Η ψωρίαση σχετίζεται με στεφανιαία νόσο, υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, και διαβήτη (μεταβολικό σύνδρομο) και οι ψωρισιακοί ασθενείς είναι συχνά παχύσαρκοι και καπνιστές και έτσι εμφανίζουνε υψηλά ποσοστά για καρδιαγγειακέςς παθήσεις όπως έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η ψωρίαση διακρίνεται στην ήπια μέτρια και βαριά ανάλογα με την μορφολογία των πλακών και την έκταση που καταλαμβάνουνε αυτές. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ψωρισιακών ασθενών είναι ότι η νόσος επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα της δικής τους ζωής αλλά και των συγγενών τους. Πολλοί από αυτούς πάσχουν από κατάθλιψη, αγχώδη συνδρομή και αυτοκτονικό ιδεασμό. Αν και η ψωρίαση σαν νοσολογική οντότητα δεν είναι επικίνδυνη για την ζωή εντούτοις η ποιότητα ζωής των ψωρισιακών ασθενών επηρεάζεται αρνητικά πολλοί περισσότερο από αυτήν των ασθενών που πάσχουνε από καρδιοπάθειες, άσθμα ή σακχαρώδη διαβήτη. Ο λόγος είναι προφανής, η ψωρίαση φαίνεται. Αυτό τους δημιουργεί πραγματικό ή φαντασιακό κοινωνικό αποκλεισμό και στιγματισμό. Οι ψωρισιακοί ασθενείς δυσκολεύονται στις κοινωνικές, προσωπικές, εργασιακές και σεξουαλικές τους σχέσεις. Αυτό έχει αντίκτυπο και στο στενό τους οικογενειακό περιβάλλον με υποβάθμιση και  της δικής τους ποιότητας ζωής. Επίσης αντιμετωπίζουνε οικονομικές δυσκολίες λόγω του μεγάλου κόστους των φαρμάκων τους. Η ψωρίαση προσβάλλει το 2-3% του γενικού πληθυσμού και στην Ελλάδα είναι 200.000-300.000 περίπου ασθενείς.

Η θεραπεία της ψωρίασης ανάλογα με την έκτασή της μπορεί να είναι μόνο τοπική στις ήπιες μορφές και συστηματική στις σοβαρές μορφές. Τα συνήθη φάρμακα ενδείκνυται να χορηγούνται για βραχύ χρονικό διάστημα λόγω της τοξικότητας τους, με αποτέλεσμα τη σύντομη υποτροπή της νόσου. Οι βιολογικοί παράγοντες έρχονται να δώσουνε μια άλλη διάσταση στη θεραπεία της ψωρίασης στοχεύοντας σε καλύτερο προφίλ ασφάλειας, σε  κλινική ίαση, σε μακράς διάρκειας θεραπεία, και στη καλύτερη συμμόρφωση του ασθενούς.

Οι βιολογιλοί παράγοντες που στοχεύουν στη θεραπεία της ψωρίασης είναι η Ανταλιμουμάμπη, η Απρεμιλάστη, η Ετανερσέπτη, η Ινφλιξιμάμπη, η Ουστεκινουμάμπη

Για τη θεραπεία της κατά πλάκας ψωρίασης ένας νέος βιολογικός παράγοντας η σεκουκινουμάμπη προκαλεί λεύκανση των βλαβών της ψωρίασης, δηλαδή καθαρό δέρμα μετά από λίγες εβδομάδες χορήγησής του. Πρόκειται για μονοκλωνικό αντίσωμα  που στοχεύει-δεσμεύει την IL-17Aη οποία βρίσκεται σε υψηλές συγκεντρώσεις στις ψωρισιακές πλάκες. Χορηγείται  με υποδόρια ένεση-στυλό μία φορά το μήνα σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή κατά πλάκας ψωρίαση. Πριν την θεραπεία ο ασθενής παραπέμπεται για ακτινογραφία θώρακα και Mantouxγια τον αποκλεισμό φυματίωσης που αποτελεί την πιο ισχυρή αντένδειξη για την χορήγηση σεκουκινουμάμπης. 8 στους 10 ασθενείς επιτυγχάνουνε PASI 90 την 16 εβδομάδα.

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.
Ok Decline